Οι New York Times, το επίσημο όργανο του Δημοκρατικού κατεστημένου και της παγκοσμιοποιητικής ελίτ, αμφιβάλλουν δημόσια ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα προχωρήσει στην επιβολή δασμών 100% σε αγαθά από χώρες που στηρίζουν τη Ρωσία. Το κύριο «πρόβλημα»; Η Κίνα.
Σύμφωνα με το άρθρο, η Κίνα διακινεί με τη Ρωσία εμπορεύματα αξίας άνω των 250 δισ. δολαρίων τον χρόνο — κυρίως ενέργεια. Εάν ο Τραμπ εφαρμόσει τους δασμούς, θα μπει «σε τροχιά σύγκρουσης με το Πεκίνο», κάτι που θεωρούν απίθανο «λόγω Ουκρανίας», της οποίας η μοίρα —όπως έχει πει ο ίδιος ο Τραμπ— δεν είναι στρατηγικά σημαντική για τις ΗΠΑ.
Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ εισάγουν μόλις 3 δισ. δολάρια σε ρωσικά αγαθά (ουράνιο, χάλυβας, σίδηρος, λιπάσματα), ενώ εξάγουν στη Ρωσία… μόλις 500 εκατομμύρια.
Ιαπωνία και Ε.Ε., παραδοσιακοί “σύμμαχοι” της Ουάσινγκτον, συνεχίζουν κανονικά τις συναλλαγές με τη Μόσχα, κάτι που δείχνει ότι η Δύση δεν είναι ενιαία και ούτε πειθαρχεί πλήρως στις επιταγές του ΝΑΤΟ.
Ηχηρή απάντηση Λαβρόφ: Δεν φοβόμαστε τις απειλές του Τραμπ
Ο Ρώσος ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ ήταν ξεκάθαρος:
«Μας έχουν επιβληθεί πρωτοφανείς κυρώσεις — και τα καταφέρνουμε. Δεν βλέπω πώς οι εταίροι μας θα εγκαταλείψουν την ανεξάρτητη πολιτική τους».
Η Ρωσία έχει περάσει από πολλά κύματα και πλέον έχει δημιουργήσει συμμαχίες που δεν λυγίζουν από την πίεση της Δύσης.
Σι Τζινπίνγκ: Στεκόμαστε δίπλα στη Ρωσία
Ο Λαβρόφ επισκέφθηκε σήμερα το Πεκίνο, όπου συναντήθηκε με τον πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος του υποσχέθηκε “βαθύτερη” στήριξη ενάντια στις κυρώσεις του Τραμπ.
Η Κίνα, μέσω του ΥΠΕΞ, καταδίκασε τις παράνομες μονομερείς κυρώσεις και τόνισε:
«Δεν υπάρχουν νικητές σε εμπορικούς πολέμους – ο εξαναγκασμός δεν λύνει προβλήματα».
Παράλληλα, κινεζικά ΜΜΕ υπενθύμισαν τη σταθερή θέση του Πεκίνου ότι η Ρωσία δεν πρέπει να ηττηθεί στην Ουκρανία, θέτοντας έτσι ξεκάθαρα όριο στις φιλοπόλεμες φαντασιώσεις του ΝΑΤΟ.
Συμπέρασμα: Όσο και να φωνάζουν οι ΝΥΤ και οι “ειδικοί”, η παγκόσμια ισορροπία έχει αλλάξει. Η Ρωσία δεν είναι μόνη. Η Κίνα, η Ινδία, ακόμη και σύμμαχοι της Δύσης, αντιστέκονται στην απόλυτη υποταγή.
Ο Τραμπ ίσως δεν είναι η “λύση”, αλλά σίγουρα δεν είναι ο υπηρέτης της παγκοσμιοποίησης που ήταν ο Μπάιντεν. Το σύστημα ανησυχεί – κι αυτό τα λέει όλα.