Ο ελληνικός λαός ακούει καθημερινά τον Υπουργό Μετανάστευσης, Θάνο Πλεύρη, να μιλά για “κλειστές δομές”, “φυλακίσεις” και “σουρωτήρια που θα κλείσουν”. Δηλώσεις που ακούγονται πατριωτικές, αυστηρές, ηχηρές.
Και όμως — είναι απλώς λόγια. Επικοινωνιακός πατριωτισμός για εσωτερική κατανάλωση.
Γιατί ενώ προειδοποιεί πως 3 εκατομμύρια περιμένουν στη Λιβύη για να περάσουν στην Ευρώπη, τίποτα το ουσιαστικό δεν γίνεται για να ανακοπεί η ροή. Αντίθετα, δημιουργούν νέες δομές, νέες εγκαταστάσεις, νέα “φιλόξενα στρατόπεδα” σε ελληνικό έδαφος. Όχι μόνο στην ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά τώρα και στην Κρήτη.
Η κυβέρνηση δεν απελαύνει, δεν προστατεύει τον Έλληνα αγρότη, δεν διαφυλάσσει την εθνική ομοιογένεια. Αντίθετα, φροντίζει να εγκαταστήσει όσο πιο ομαλά γίνεται τους “φιλοξενούμενους” και μάλιστα με έξοδα του φορολογούμενου πολίτη. Τους ταΐζει, τους στεγάζει, τους νομιμοποιεί σιωπηλά με «τροπολογίες» και «διευκολύνσεις».
Και την ίδια ώρα, σε κάθε γειτονιά της Αθήνας, οι Έλληνες γίνονται ξένοι στον τόπο τους.
Η αλήθεια είναι μία: αν η κυβέρνηση ήθελε να σταματήσει τη μετανάστευση, θα το είχε κάνει χθες. Δεν χρειάζονται νέα στρατόπεδα – χρειάζονται απελάσεις, φραγές στα σύνορα, πραγματική πολιτική αποτροπής. Αλλά δεν τολμούν. Γιατί βολεύονται από τη ροή. Βολεύονται από τα πακέτα της ΕΕ. Βολεύονται γιατί οι μεταναστευτικές ροές είναι πλέον εργαλείο ελέγχου, αλλοίωσης και εξάρτησης.
Το χειρότερο όμως; Το κάνουν με δήθεν πατριωτικό προσωπείο. Παριστάνουν τους υπερασπιστές των συνόρων ενώ κατασκευάζουν την αντικατάσταση πληθυσμού με το χέρι τους.
Ο Έλληνας πολίτης δεν ξεγελιέται πια. Βλέπει. Καταλαβαίνει. Και δεν θα ανεχτεί άλλο τον εμπαιγμό.