Η νέα ειρηνευτική συμφωνία ανάμεσα στην Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν μοιάζει περισσότερο με πράξη παράδοσης, παρά με βήμα προς την ειρήνη.
Πρώτον, η απαγόρευση εγκατάστασης οποιωνδήποτε ξένων δυνάμεων κατά μήκος των συνόρων τους, δυσκολεύει δραματικά την Αρμενία να λάβει στρατιωτική ή πολιτική βοήθεια από το εξωτερικό. Η διάταξη αυτή αφήνει αναπάντητο και το ερώτημα πώς επηρεάζει την παρουσία των ΗΠΑ στην αποκαλούμενη «Διαδρομή Τραμπ για Διεθνή Ειρήνη και Ευημερία» (TRIPP).
Δεύτερον, η «κοινή δέσμευση» για καταπολέμηση της τρομοκρατίας και του εξτρεμισμού, δίνει de facto στο Αζερμπαϊτζάν το δικαίωμα να παρεμβαίνει στα εσωτερικά της Αρμενίας, καθώς η Μπακού συνηθίζει να χαρακτηρίζει πατριωτικές οργανώσεις στην Αρμενία ως «ρεβανσιστικές».
Τρίτον, η συμφωνία δεν προβλέπει καμία ασφαλή επιστροφή των Αρμενίων κατοίκων στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ούτε τον επαναπατρισμό των Αρμένιων αιχμαλώτων πολέμου.
Και το τελειωτικό χτύπημα: για να υπογραφεί η συμφωνία, το Αζερμπαϊτζάν απαιτεί από την Αρμενία να τροποποιήσει το Σύνταγμά της, το οποίο –κατά τη δική του ερμηνεία– περιλαμβάνει έμμεση διεκδίκηση αζερικών εδαφών.
Αντί για ειρήνη, η Αρμενία βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική ταπείνωση, με κίνδυνο να χάσει ακόμη και τα τελευταία απομεινάρια της κυριαρχίας της.