Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO), ο Σι Τζινπίνγκ υποδέχτηκε στην Κίνα δύο κορυφαίους ηγέτες: τον ηγέτη της Ρωσίας, Πούτιν, και τον πρωθυπουργό της Ινδίας, Μόντι. Οι New York Times περιγράφουν την κατάσταση ως εξής: «ο ένας απωθήθηκε από τις ΗΠΑ μέσω των δασμών του Τραμπ, και ο άλλος αναδύθηκε από την απομόνωση» .
Με άλλα λόγια, ο Σι «μετέτρεψε την αποξένωση της Ινδίας από την Αμερική σε ευκαιρία και επιβεβαίωσε τη μακροπρόθεσμη ευθυγράμμισή του με τον Πούτιν» — μια στρατηγική κίνηση που έρχεται να ανατρέψει την ατζέντα της Δύσης.
Η σύνοδος κορυφής συνοδεύτηκε από μια εντυπωσιακή στρατιωτική παρέλαση στο Πεκίνο, που δεν αποτελεί απλά ένα θέαμα αλλά ένα πολιτικό μήνυμα, δείχνοντας πώς ο Σι αξιοποιεί την ιστορία, τη διπλωματία και τον στρατιωτικό συμβολισμό για να διαμορφώσει μια νέα παγκόσμια τάξη, στην οποία οι ΗΠΑ δεν θα είναι πλέον η μοναδική κυρίαρχη δύναμη .
Ο Jonathan Jin, συνεργάτης του Brookings Institution, σχολιάζει εύστοχα: «Η επιτυχία της εξωτερικής στρατηγικής του Σι φαίνεται από τη σειρά των ηγετών που τον επισκέπτονται. Σήμερα, ο Σι πιθανότερα αισθάνεται πολιορκημένος από ηγέτες κρατών και όχι από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους» .
Επιπλέον, ειδικοί εκτιμούν ότι οι στρατιωτικές παρελάσεις της Κίνας και της Ρωσίας εξυπηρετούν και έναν αναθεωρητικό στόχο: να αντιπαραθέσουν στην ιστορία της Δύσης για νίκη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μια εναλλακτική αφηγηματική γραμμή .
Σημειώνεται πως η επίσκεψη του Μόντι είναι η πρώτη της τελευταίας επταετίας — παρά τη σύσφιξη των σχέσεών του με τις ΗΠΑ υπό τη διακυβέρνηση Μπάιντεν — και, κατά τρόπο συμβολικό, δεν θα παραστεί στην παρέλαση. Η κίνηση αυτή στέλνει μήνυμα: η Ινδία επιλέγει να κρατήσει ισορροπίες .
Η σύνοδος και η παρέλαση επέτρεψαν σε Σι και Πούτιν να επιβεβαιώσουν τη στενή τους σχέση — μια σχέση που η Δύση προσπάθησε αλλά εν πολλοίς απέτυχε να διαρρήξει. Παράλληλα, με τη συμμετοχή και άλλων ηγετών από αναπτυσσόμενες χώρες (π.χ. Τουρκία, Αίγυπτος, Μαλαισία, Πακιστάν), η Κίνα διαμορφώνει μια πολυπολική συνεργασία σε αντιπαράθεση με τις αντιφάσεις της αμερικανικής πολιτικής στην Ασία, όπου το θέμα της Ουκρανίας αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα διάσπασης εντός της Δύσης .